InfoNu.nl > Auto en Vervoer > Transport > London Underground

London Underground

London Underground Met zijn opening in 1863 is de metro van Londen de oudste van de wereld. Sinds de opening heeft hij zichzelf bewezen als beste manier om in de stad te komen. Hij is daardoor een van de grootste en drukste van de wereld. Hij word door deze historie in één woord genoemd met London en metro's in het algemeen.

Hoe het begon

In de 19e eeuw was Londen sterk aan het verstedelijken. Spoorwegen waren er al, maar de stations lagen toentertijd zeker aan de rand van de stad. De vervoersmiddelen waren toentertijd nog vrij primitief (paard en wagen was de norm, auto's waren zeer zeldzaam) , wat betekende dat de stad dichtslibde. Bussen waren er al in ruime mate, maar die konden de hoge verkeersdruk tussen de stations niet aan. De oplossing voor het probleem was de vergunning die aan de Metropolitan Railway Company werd gegeven in 1854 om een ondergrondse spoorweg aan te leggen tussen Paddington en Farringdon station. De ondergrondse spoorweg zou de belangrijkste stations van Londen die tussen Paddington en Farringdon in liggen verbinden met een station vlak bij de city. Voor de aanleg werd besloten om de grond weg te graven en die vervolgens later de overdekken. Deze methode zorgde voor erg veel overlast, maar omdat de tunnelboortechniek nog niet ver genoeg was kon die niet toegepast worden. De tunnel was gebouwd om naast de huidige standaardspoorbreedte ook het 2 meterspoor van Brunel erin te kunnen leggen.
Het zou sinds het eerste plan nog een tijd duren voordat de eerste metro zou gaan rijden, omdat uiteraard er financiële problemen waren. De eerste metrolijn (nu een stuk van de Circle Line) opende op 10 januari 1863. De eerste treinen gebruikten stoomtreinen, de tunnel was daardoor hoger dan nu gebruikelijk. De eerste dag werden al 40.000 mensen vervoerd.

De uitbreidingen

De metro was dus al vanaf de eerste dag een succes, waardoor de eerste uitbreiding al snel kwam. Vanaf de eindstations werd de metro steeds verder gebouwd naar de buitenwijken. Opvallend genoeg ontstonden er in landelijke stukken waar de metro langs reed al snel hele woonwijken. De Metropolitan Railway Company speelde hierop in door zelf grond aan te gaan kopen en er huizen te bouwen. De huidige Northern Line is een van de eerste uitbreidingen Noordwaarts.

Met dit succes werd het concept ook interessant voor andere spoorweg ondernemingen. De Metropolitan District Railway begon een spoorlijn meer in de buurt van de Thames aan te leggen; van Westminster naar South Kensington. Deze lijn opende in 1868. Ook deze maatschappij ging zijn netwerk flink uitbreiden en concentreerde zich op de city en de stad die Westelijk van het centrum lag. De District Railway had rondom 1880 al een netwerk waar de gebieden waar ze actief waren goed omsloten waren. In dit jaar werden overigens al 40 miljoen passagiers per jaar vervoerd. De beide spoorwegmaatschappijen zagen elkaar naderen en besloten om samen hun kernlijnen te verbinden, zodat er een cirkellijn ontstond, zie ze samen gingen uitbaatten. Er waren namelijk in de tussentijd meerdere andere spoorwegmaatschappijen die ook een metrolijn hadden aangelegd.

Electrificatie

Aan het eind van de 19e eeuw begonnen de eerste elektrische metro's te rijden. De Underground koos voor een systeem waarbij naast de gewone rails nog twee extra werden gelegd voor de stroomvoorziening. Omdat de metro erg vroeg was met elektrificatie gebruiken ze nu een relatief oud systeem. De twee spanningrails zijn volledig geïsoleerd. De reden dat niet de rijrails voor stroomtoevoer word gebruikt is omdat de oudere tunnels soms helemaal uit metaal bestaan en daardoor dan onder spanning komen te staan. De Underground rijd op gelijkstroom. De rail in het aan de zijkant van het spoor is een positieve pool van 420 volt. De rail in het midden is de negatieve pool van 210 volt. Dat maakt een totaal spanningsverschil van 630 volt. De rail aan de zijkant is aan beide kanten van het spoor te plaatsen, waardoor hij altijd aan de andere kant van het perron te plaatsen is.

De deep level metrolijnen

Door betere boortechnieken en de beschikbaarheid van elektrisch materieel werd het mogelijk om diep in de grond een tunnel aan te leggen. De eerste lijn die van deze techniek gebruik maakte was de Tower Subway. Deze lijn werd overigens geen succes. De passagiers vonden het niet prettig dat er geen ramen in de wagons zaten en doordat het eindpunt heel ver van de elektriciteitscentrale zat kregen de metrotreinstellen door de steile hellingen vaak last van een stroomtekort. Deze lijn werd dan ook al na 10 jaar buiten gebruik gesteld, maar leverde wel een schat aan waardevolle informatie op.
Met deze lessen zijn vlak na het experiment 6 nieuwe metrolijnen aangelegd. Deze metrolijnen waren de eersten die de rivier de Thames overstaken. Omdat de grootte van de tunnel afweek moest er ander materieel komen voor dit deel van de Underground.

Nationalisatie

Doordat Groot Brittannië veel verschillende spoorwegmaatschappijen had, waarvan de grotere maatschappijen vrijwel allemaal wel actief waren in de Underground werd het een rommel. Voor de reizigers was het lastig, omdat een spoorwegbedrijf alleen overstapstations had van zijn eigen lijnen. Soms moest men dus wel honderd meter lopen naar de andere lijn. Bij de maatschappijen zelf liepen de kosten op en winst werd er niet meer gemaakt door de vele investeringen die nodig waren om naar de buitenwijken uit te breiden en om nieuw materieel aan te schaffen. Vaak werd er gezocht naar gelschieters of investeerders.

Een man wist van deze situatie handig gebruik te maken. Charles Yerkes had in het verleden al een belanrijke rol gespeeld bij het ontwikkelen van de metro in New York en Chicago. Nu besloot hij als geldschieter over de brug te komen, mits hij een aandeel in de metrolijn kreeg. Hij kreeg zo meerdere lijnen in zijn handen, waardoor hij ze kon koppelen. Hij verbond de lijnen dus aan elkaar en kon doordat hij op een grote schaal werkte een aantal onderhoudswerkplaatsen etc schrappen.

Een aantal jaren nadat hij op deze manier de lijnen begon te koppelen werd in de jaren 30 de London Passenger Transport Board opgericht, die de Underground bijna in zijn geheel overnam. De enige lijn die tot de jaren 90 onafhankelijk bleef was de Waterloo and City Line, deze bleef eigendom van de Britse spoorwegen omdat hij maar uit twee haltes bestaat en het station Waterloo met de stad verbind. Deze lijn diende dus alleen het belang van de spoorwegen.

De tweede wereldoorlog

In de tweede wereldoorlog was de metro een doelwit van de Duitsers. De zogeheten sub-surface lijnen werden vaak geraakt, omdat ze immers vlak onder de straten lagen. De lijnen met de diepere geboorde tunnels hadden echter bij de aanleg een extra toepassing gekregen; die van schuilkelder. Er lagen parallel aan de metrobuizen nog twee extra buizen bij sommige stations om te dienen als schuilkelder. Deze schuilkelders waren aan het eind van de oorlog zelf voorzien van keukens.

Na de tweede wereldoorlog

De economische opleving en daaropvolgende groei van reizigers na de tweede wereldoorlog was groot. Als resultaat ervan werd de Victoria Line, die al eerder gepland was gebouwd. Deze metrolijn opende in stappen, tussen 1968 en 1971. Verder werden er nog uitbreidingen aan Undergroundlijnen gedaan, zodat het vliegveld Heathrow per metro bereikbaar was, en werd de Jubilee Line aangelegd. In de jaren 60 werd het materieel grotendeels vervangen, waarvan sommige treinen nu nog rijden. Op de uitbreidingen na werd er verder te weinig investeringen gedaan in de signalering, spoorbezetmelding etc., waardoor er vanaf het jaar 2002 grote onderhoudswerkzaamheden aan het netwerk nodig waren. Het was zelfs zo erg dat een onderhoudsbedrijf op ebay op zoek moest naar reserve-onderdelen.

In 1987 kreeg de Tube een broertje; de Docklands Light Railway (DLR). Deze is een onderdeel van het metronetwerk, maar is eigenlijk geen metro; meer een lightrail. Het bijzondere is dat hij computergestuurd, dus zonder machinist rijd. De DLR rijd alleen in het centrum en onder de rivier de Thames ondergronds. de DLR start in het grote metrostation Bank, om dan eerst een eindje parallel aan de metro Westwaards te gaan naar het oude haventerrein. Dit terrein (de Docklands) is decennia lang in onbruik geweest, sinds de scheepvaart uit de stad vertrok. Het begon eind jaren 80 weer op te leven, waar de DLR een belangrijke bijdrage aan leverde. Het netwerk van de Docklands Light Railway loopt voor het grootste deel bovengronds op palen. Alle spoorconstructies zijn lichter dan de metro. Het netwerk van de DLR is sinds 2003 uitgebreid tot Greenwich.

Het materieel

Subsurface en deep level metro naast elkaar / Bron: Chris McKenna, Wikimedia Commons (CC BY-SA-3.0)Subsurface en deep level metro naast elkaar / Bron: Chris McKenna, Wikimedia Commons (CC BY-SA-3.0)
Het materieel van de London Underground is interessant om te melden, omdat het uit twee totaal verschillende soorten bestaat. De eerste metrolijnen lagen namelijk vlak onder de grond, dus hier rijden treinachtige metro's. (overigens zijn deze iets te hoog voor de echte Engelse spoorwegen)

De metrolijnen die later aangelegd zijn, liggen echter dieper onder de grond (tot 200 meter) en bestaan uit een ronde tunnel. De metrotreinstellen hiervan zijn ontworpen dat ze precies in de buis passen. Je kunt dus alleen in het middengangpad rechtop staan. Dit heeft de metro de bekende bijnaam de "Tube" gegeven.
Verder is het interessant om te melden dat de Underground ook beschikt over speciale locomotieven met accu's, om materialen aan en af te voeren voor werkzaamheden. Deze zijn uitgerust met accu's zodat in het werkgebied de stroomrails uitgezet kan worden.

De Docklands Light Railway gebruikt eigen materieel, dat een groter is dan de Tube-metrostellen, maar kleiner dan die van de subsurface metro's.

Interessante feiten

  • Het station Amersham is het meest Westelijke station van de metro. Het is zelfs een stad buiten de voorsteden van Londen. Ook ligt het met 38 kilometer het verste van het centrum, terwijl de metrolijn aan de andere kant van het centrum ook nog eens een flink eind doorgaat. Als je het zou vergelijken met Nederland zou de lijn van Amersham naar het centrum de lengte hebben van het Zuid-Oostelijkste hoekje van Amsterdam naar het strand in Zandvoort!
  • De Underground is met een totale lengte van meer dan 415 kilometer de langste metro ter wereld.
  • Het metrostation van Hampstead is met 58,5 meter het diepste van de hele metro. Het hoogste station is niet verwonderlijk Amersham.
  • Er word sinds kort op een aantal stations klassieke muziek gespeeld via de speakers. Dit bevorderd de rust en zorgt voor minder diefstallen.
  • De woorden Mind the gap het meest bekend zijn van de metro.
  • Ieder jaar nemen meer dan 900 miljoen mensen de metro. Dat maakt de Tube tot de op 7 na drukste metro ter wereld.
  • De meeste metro's trekken automatisch op en remmen ook automatisch af.
  • De Central Line heeft op de drukke stukken een hoge frequentie. Deze is zelfs zo hoog dat in de spits er na het vertrekken van de metro er binnen 30 seconden een nieuwe staat. Vanwege deze drukte staan er op het perron dan wel extra mensen om te kijken of alles veilig blijft.
  • Er zijn stations die soms beperkt toegankelijk zijn of helemaal niet, vanwege té grote drukte. Op het station Camden Town mag je bijvoorbeeld op zaterdag alleen maar uitstappen.
  • Door de lange geschiedenis van de metro zijn er een aantal verlaten stations, die vroeger door de regering, het nationale museum etc. werden gebruikt. Sommige zijn zelfs af en toe in gebruik, maar niet bedoeld voor passagiers.
  • Er zijn 5 metrostations vernoemd naar pubs.

Plattegrond

Link naar de plattegrond Underground.

Lees verder

© 2007 - 2018 Da-peer, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Metro (stadsspoorweg)Metro (stadsspoorweg)Een metro, of stadsspoorweg, is een snel middel van het openbaar vervoer voor het vervoeren van passagiers in stedelijke…
Reizen naar Londen, hoe doe je dat?Reizen naar Londen, hoe doe je dat?Londen is één van de leukste steden van Europa. Veel Nederlanders doen een weekendje of weekje Londen. Op welke manieren…
Weekendje LondenWeekendje LondenHeerlijk, even een paar daagjes er tussen uit, even tot rust komen. Weg van alle stress en drukte van ons kleine landje.…
Winkelen in LondenIn Londen kan je dagenlang rondlopen, niet alleen om de talrijke musea en bezienswaardigheden te bezoeken, maar ook om t…
Goedkoop naar LondenGoedkoop naar LondenLonden is een ideale bestemming voor een citytrip: de Engelse hoofdstad is snel en goedkoop bereikbaar en er is genoeg t…
Bronnen en referenties

Reageer op het artikel "London Underground"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Da-peer
Laatste update: 03-03-2008
Rubriek: Auto en Vervoer
Subrubriek: Transport
Special: Londen
Bronnen en referenties: 2
Schrijf mee!