De Concorde : de ondergang van een supersonisch vliegtuig

De Concorde was een hoogtechnologisch passagiersvliegtuig dat vanaf de jaren zeventig van de vorige eeuw het internationale luchtruim doorkliefde. Het hypermodern toestel vloog sneller dan het geluid en stond bekend om zijn exuberant hoge kostprijs. Het pronkstuk van Air France en British Airways zorgde regelmatig voor controverse. Met de crash van een Concorde-toestel in Parijs kwam er een voorlopig einde aan het supersonische sprookje. De Concorde (letterlijk : eendracht, samenhorigheid) was een prestigeproject van Frankrijk en Groot-Brittannië.
Al in de jaren vijftig maakte men plannen voor de bouw van een hoogtechnologisch passagiersvliegtuig. De creatie van de Concorde had heel wat voeten in de aarde, omdat de productie in de twee landen gebeurde en meermaals tot Brits-Franse onenigheid leidde. Uiteindelijk kwam het eerste toestel pas diep in de jaren zestig van de grond. Het uitzicht van de Concorde was indrukwekkend. Het toestel was 61 meter lang en had een spanwijdte van 25 meter. Opvallend was het hoge landingsgestel; de romp bevond zich op twaalf meter boven de grond. Doordat het toestel bij de landing een grote invalshoek maakte, was er voor gezorgd dat de scherpe neus van het vliegtuig naar beneden kon buigen.

Supersonische luxe

Op 2 maart 1969 had de luchthaven van Toulouse in Frankrijk de eer om het eerste toestel te laten opstijgen. Op 9 april volgde British Airways. De Concorde deed bestemmingen van over heel de wereld aan. Eind 1969 haalde de Concorde al een snelheid van mach 2. De Concorde kon die snelheid onder meer behalen dankzij de speciale straalmotoren en de deltavleugels. Op een van zijn transatlantische vluchten schreef de Concorde geschiedenis door een snelheidsrecord te breken. Het vliegtuig behaalde een snelheid van 1920 km per uur op de lijn Londen-New York. Over het traject Londen-New York deed de Concorde meestal drie uur. Een zitje op dat traject was dan ook gegeerd bij rijke zakenlui, filmsterren en andere celebrities. Voor een ticket moest je al gauw 10000 euro neertellen. In totaal konden 128 passagiers aan boord.

Niet alleen die hoge kostprijs leidde tot heel wat kritiek, ook de geluidsoverlast en de luchtvervuiling van de Concorde waren voor velen een steen des aanstoots. De Concorde bleek een onrendabel en op lange termijn onhoudbaar project.

De crash nabij Parijs

Op 25 juli kwam er een voorlopig einde aan de supersonische droom. In het plaatsje Gonesse, dichtbij Parijs, stortte een Concorde van Air France neer op een hotel. Er werden 113 doden geteld, waaronder alle passagiers en bemanningsleden en vier personen aan de grond. De piloot had nog geprobeerd een noodlanding te maken maar het brandende toestel zwalpte onbestuurbaar door de lucht om daarna neer te storten. Oorzaak van de crash was een op de startbaan rondslingerende metalen staaf, die losgekomen was van een ander vliegtuig. De staaf had bij de Concorde een klapband veroorzaakt, waarvan de stukken dan weer tegen de brandstoftank terechtkwamen. Hierdoor scheurde de tank, begon de brandstof te lekken en schoot het toestel in vuur. De crash betekende het begin van het einde van de Concorde.

Men begon de veiligheid in vraag te stellen, en ook de andere nadelen zoals de kostprijs kwamen weer in the picture. Ook de passagiersaantallen verminderden en men besloot dan ook het Concorde-project af te bouwen. Eind 2003 was de laatste commerciële vlucht op het traject Londen-New York-Londen. Het was de zwanezang van een tijdperk dat 28 jaar geduurd had.