Land Rover Defender 90 TD5

Waarom koopt iemand een Defender? Niet om z’n luxe, moderne, hippe of flitsende uitstraling. Het is zelfs geen “PC-Hooft-tractor”. Een Defender is stoer, robuust, eigenzinnig, ongelofelijk sterk en onverwoestbaar. Hij is rauw, basic, oorspronkelijk en tijdloos. Het is autorijden voor puristen, voor liefhebbers, niet voor watjes. Geen opsmuk, geen flauwekul, maar werken, zwoegen en zweten achter het stuur. Autorijden, zoals het oorspronkelijk bedoeld is. Er zijn terreinwagens en terreinwagens. De moeder aller terreinwagens is natuurlijk de Willys Jeep, toegegeven, maar geen ander merk als Land Rover heeft de terreinwagen zo tijdloos gemaakt. Alles wat 4-wielaandrijving heeft en een reservewiel achterop is hiervan afgeleid. O ja, een SUV is geen terreinwagen maar, zoals het woord al doet vermoeden: een suffe afgeleide van iets dat moet doorgaan voor een stoer uitziend koekblik, maar in werkelijkheid niets anders is dan een Viagra-vehikel voor zielepieten, die wel willen, maar het eigenlijk niet kunnen (autorijden bedoel ik). Terug naar de Defender, hierna Def te noemen.

The one and only

Naast de Def heeft Land Rover ook de Discovery, Freelander en de Range Rover in produktie, maar voor mij zijn dat geen Land Rovers. Er is maar één echte, en dat is de Def. Inclusief alle voorlopers natuurlijk, zoals de NA, TD, 200Tdi, 300Tdi, LW, Stage One, Series 1, 2 en 3. Voor mijn part mag daar de Forward Control ook bij gerekend worden (staat op een Series3 109 cassis). Minerva’s en Santana’s beslist niet.

Kenmerken

De Def is na de introduktie in 1948 natuurlijk wel gemoderniseerd en matig aangepast aan de eisen van de tijd, maar de ziel van Maurice Willks’ creatie is er nog altijd. Te herkennen aan de ronde koplampen, richtingaanwijzers en stadslichten, scharnieren bij de voorruit, buitenop liggende scharnieren van deuren en motorkap, de wings, smalle voorruit, kleine ruitenwissers, de ventilatieroosters, knikdak met regengoten en de langwerpige dakraampjes, daklijn achter met invallende achterdeur, gepopnagelde koets met golf, het typische tankgat, achterbalk en het Solihull plaatje. Binnenin een versnellingspook van een halve meter en een absoluut minimum aan knoppen en meters. Als één van die kenmerken eruit wordt gehaald, is het geen Def meer, en eindigt het tijdperk van een tycoon.

Puur

Na het failliet gaan van Leyland is het merk in handen gevallen van koetsenbouwers als Honda, BMW, Ford en nu het Indische Tata (kreun!). Die zijn geen van allen erg liefdevol met het zorgenkindje omgesprongen. Elke nieuwe eigenaar probeert krampachtig de Def te moderniseren, alsof je van een stoomlocomotief een TGV kan maken (wat natuurlijk niemand wil). De echte puristen willen geen verandering aan de auto, maar dat hij zo puur mogelijk blijft. Def-liefhebbers zijn eigenlijk ook geen autoliefhebbers, de rest op 4 wielen interesseert ze eigenlijk niet. Of het nou een zelf gerestaureerde Series1 van1958, of een MY2007 (de laatste, wat weinig succesvolle versie) met een Def rij je in iets bijzonders, wat je met een Mercedes of een BMW nooit lukt.

Spartaans

Mijn Def is er een van 2000, met een 90 inch chassis, 5 cylinder 2,5 liter, 122 pk dieselmotor (van Land Rover zelf, de TD5). met grijs kenteken, dus geen zijramen. Een koude start produceert een rookwolkje en het geluid van rollende knikkers in een zinken teil. De auto schakelt als een tank, lekt iets olie (dat hoort zo!) en dweilt enigzins over de weg (hoewel dat sterk afhangt van bandenkwaliteit, afstelling van wielbalans en sporing). Het stuur is groot (wel met stuurbekrachtiging), en de zit rechtop. De auto heeft geen geluidsisolatie, dus een vette stereo is zinloos. Een Def is spartaans, zeer sober uitgevoerd, heeft geen luxe en mist zelfs de meest gebruikelijke voorzieningen, die in de kleinste stadautootjes standaard zijn. Zo heeft een Def geen kooiconstructie, geen rolbar, geen zijbars, geen airbags en geen kreukelzone (heeft een tank tenslotte ook niet). De voorbumper is van pantserstaal, de carrosserie is van een roestvrije aluminiumlegering.

Electronica-foob

Op een Def hoort geen electronica, het motormanagement voor de TD5 is eigenlijk al te veel. Dat geldt ook voor standaard accessoires als de ABS en ECD. Zelfs het gaspedaal gaat electronisch, voor puristen een gruwel. Avonturiers die tochtjes door de jungle en woestijnen van Afrika maken (waar een Def bij uitstek geschikt voor is), weten dat je voor storingen aan gevoelige en geavanceerde electronica daar niet even langs de dealer kan. Hoe minder electronisch, hoe minder er kapot kan gaan als het er ruig aan toe gaat. Vele krijgsmachten waar de Def trouw dienst doet (zoals bij het Korps Mariniers) of dienst heeft gedaan (zoals bij landmacht) weten dat uit ervaring.

Back to basics

Koop je een Toyota of een Audi, dan koop je niets bijzonders, daar zijn er miljoenen van. Maar een Defender, dat is andere koek. Dan hoor je niet bij het grauw, dan heb je schijt aan bling-bling, dan ben je wars van upsmuk, gadgets en modernistische prullaria. Je gaat voor het pure, voor back to basics, voor het rauwe, recht-toe-recht-aan, compromisloze, avonturiersgevoel. Als een Defender je tegemoet komt, weet je dat dat geen auto is, maar een Defender, en dat is wat anders. Als je zelf als Def-rijder waar ook ter wereld een andere Def tegenkomt weet je... wij zijn één. Vergeet dan niet even te zwaaien.